Verhuizen voor gevorderden

“Oei … en wánneer moeten we verhuisd zijn?!” Het is een zin die door velen is gezegd, en anders wel gedacht. Ons depot, 700 m² vloeroppervlakte met daarop rijen en rijen vol rekken en paletten, krijgt een nieuwe locatie. Goed nieuws, dat wel. Maar o jee, wat staan er veel spullen. Een gipsen Mariabeeld van makkelijk tweeënhalve meter, een sacramentstoren die de zes meter benadert, biechtstoelen en altaren, honderden relieken in alle mogelijke vormen. Rijen vol schilderijen, kasten vol zilverwerk, tabernakels zo zwaar als brandkasten en een machine waarvan iedereen zich afvraagt waarvoor die in godsnaam moet dienen. En dat alles moet worden verhuisd. Door ons. Hoe begint een mens daaraan?

Schat, schatten, geschat

De collectie die we nu hebben, is er uiteraard niet altijd geweest. Die is geleidelijk aan gegroeid. Veel erfgoed is gekomen, heel wat is ook weer gegaan, herbestemd. Al bij al is er meer gebleven dan gegaan, maar door de geleidelijke groei – al gaat die wel steeds sneller – weten we wat we in huis hebben. Of toch in grote lijnen. En dat allemaal verhuizen? Dat is een kwestie van groeperen. Groeperen van 5.400 stuks, waarvan geen twee hetzelfde lijken.

Als je zo’n groep voor ogen hebt, kan je gaan bedenken hoe die moet worden ingepakt. Je ziet voor je welke boxen je nodig hebt voor de kelken of de reliekogen, je weet hoe je een grote hoeveelheid schilderijen aanpakt. Maar het blijft moeilijk, en het blijft een kwestie van inschatten. Welk inpakmateriaal bestel je? En hoeveel van alles? Hoeveel folie heb je nodig om één beeld of schilderij veilig in te pakken? En doe je dat dan ‘gewoon’ maal twee- of driehonderd? De conclusie is dat je gaandeweg leert. Stuk per stuk, fase per fase. En hoe verder je vordert, hoe meer overzicht je krijgt.

Misschien wel het belangrijkste in het hele verhaal zijn de helpende handen. Vrijwilligers of collega’s, alle hulp is welkom. Iedereen krijgt een duidelijk omlijnde opdracht, die hij of zij naar best vermogen invult. Die helpende handen, die zijn goud waard.

(Lees verder onder de foto)

Macramé voor gevorderden

Erfgoed inpakken vraagt tijd, veel tijd. Alles moet worden ondersteund, vastgezet en vooral: goed overdacht. Zilverwerk wordt verpakt in boxen met kussens. Boven en onder elk kussen ligt een vel zuurvrij zijdepapier om de kussens proper te houden. Het zilverwerk moet immers nog worden gepoetst … Dezelfde werkwijze geldt voor porselein, keramiek en al het erfgoed met grillige vormen. Telkens als een object de doos in gaat, wordt het objectnummer genoteerd. De kaartjes met de nummers worden op de doos geplakt. Tenslotte weet je wel wanneer een voorwerp de doos in gaat, maar niet wanneer het er weer uit kan! En stukken moeten altijd kunnen worden getraceerd. Ook de naam van de toekomstige opslagruimte wordt op de kaart genoteerd. Handig bij het leegmaken van de verhuiswagen, zodat de boxen meteen op de juiste plaats worden gezet.

Heiligenbeelden komen in hoge, smalle dozen terecht. Soms worden daarvoor twee dozen op elkaar vastgemaakt. De bovenste flappen plooien we een beetje naar binnen, zodat het beeld stevig vastzit.

Wie met het kleine textiel mag helpen, heeft geluk. Dat zit al in zuurvrije dozen, die alleen nog moeten worden gestapeld en omwikkeld met krimpfolie.
De religieuze gewaden zijn andere koek. Die hangen aan kledingrekken op wielen, die je helaas niet gewoon de verhuiswagen kunt inrijden. Ze worden vastgerijgd met spanriemen, om te vermijden dat een vracht van twintig rekken onderuit gaat in de bocht. Macramé voor gevorderden!

Onvoorziene omstandigheden

Zoals het hoort, houden we in de planning rekening met onvoorziene omstandigheden. Leveringen met vertraging, helpers die ziek worden, stakingen van het openbaar vervoer … We zijn op alles voorbereid, want stress op het laatste moment, dat kunnen we missen als kiespijn. Drie weken voor de deadline staan er nog drie belangrijke transporten gepland. Twee daarvan zijn herbestemmingen, kunstwerken die een nieuwe thuis krijgen. Drie weken, drie transporten, dat is een zee van tijd. Na al het plannen en regelen, het inpakken, tapen, kleven, rollen, scheuren, schrijven, tillen, heffen, rekenen en schatten, zijn we er bijna. En dan gebeurt het. Lockdown! Transporten worden afgezegd, herbestemmingen ook.

Bij deze richt ik me dus tot de nieuwe eigenaars van onze dierbare kunstwerken: Beste nieuwe eigenaar, het kunstwerk is in goede handen. En het komt, echt waar. Alleen iets later dan gepland.